Kletswijn met een aroma van apekool

Posted on 17 mei 2014

2


nonsenseWie de ‘wijnmedia’ een beetje volgt, heeft al gauw in de smiezen dat pseudowetenschap, ongefundeerde beweringen en andere onzin welig tieren in de wereld der gefermenteerde druivensappen.

Het proeven van wijn alleen al kan je met een sceptische bril zwaar onder vuur nemen. Zelfs de breed aanvaarde waarheid over de gezondheidseffecten van resveratrol in rode wijn werd onlangs nog ondergraven. Een ander voor de hand liggend voorbeeld – en een gemakkelijk doelwit – zijn de preparaten uit de biologisch-dynamische landbouw. Maar het kan nog veel, véél gekker.

Wat hierna volgt, is een selectie van de meest waanzinnige wijnquatsch die rondslingert op het internet. Voor ik verderga, nog deze wijze woorden van Douglas Adams: Don’t believe anything you read on the net. Except this. Well, including this, I suppose.

De wijnwichelaar

Marc Mondavi (familie van de grote Californische wijnmaker Robert Mondavi) noemt zichzelf een water witch. Naar eigen zeggen ontdekte hij op jonge leeftijd de gave om met een wichelroede te bepalen waar zich waterbronnen onder de grond bevinden. In het droge Californië is dat een belangrijke troef, dus worden Marc en zijn ‘divining rods’ door wijnmakers ingehuurd om te bepalen waar ze het best hun ranken kunnen aanplanten. Mondavi brengt ook zijn eigen wijn op de markt, niet toevallig genaamd ‘The Divining Rod‘. De bijbehorende marketingslogan luidt: all wines are natural, but only one is supernatural. 

Water Witch Marc Mondavi in actie.

‘Water Witch’ Marc Mondavi in actie.

Rechts of links walsen?

Op de site van Amicis Winery Tours wordt het volgende vermeld over het walsen van wijn: “Als je een op eik gerijpte wijn naar links walst, ruik je vooral de vatlagering. Als je naar rechts walst, overheersen de fruitaroma’s. Wij hebben dit aan verschillende klanten voorgelegd en ontdekten dat dit bleek te kloppen.” Hun verklaring zoeken ze in het magnetisme van de noord- en zuidpool.

Vergiftiging door de illuminati

illuminatiBepaalde complottheoretici geloven dat we stelselmatig vergiftigd worden door wijn. De redenering is dezelfde als die achter chemtrails, de overtuiging dat vliegtuigen uitgerust zijn met verborgen sproeisystemen die giftige stoffen in de lucht verspreiden. Dat gebeurt op vraag van een geheimzinnige wereldwijde elite (de illuminati) die ons zo willen controleren. Onder meer de familie Rothschild zou er – volgens de believers – een prominente rol in spelen.

Ook in wijn stoppen deze mysterieuze genootschappen zogenoemde nanopartikels, minuscule giftige stoffen. Dat wordt ‘bewezen’ met de swirl test. Die gaat zo: je neemt een slok wijn en die laat je gedurende zo’n 30 seconden in je mond rondgaan. Vervolgens spuw je alles uit in een wit bord. In de uitgespuwde wijn zie je kleine brokjes … nanopartikels, daar verstopt door de illuminati!

Muziekgerijpte wijn

Bodega Barahonda uit Murcia (Spanje) brengt wijn op de markt die een ‘muzikale kuur’ krijgt. Gedurende precies 59 uur, 35 minuten en 3 seconden wordt er muziek – onder meer van de IJslandse band Sigur Rós – afgespeeld voor de flessen. De eigenaars verklaren zelf: “Het idee kwam voort uit het besef dat muziek ook een invloed heeft op ongeboren baby’s. Daarom spelen wij muziek voor onze wijn, om de tannines zachter en zoeter te maken.”

De Riedelstroom

Riedel_Sommelier_CollectionHet wordt algemeen aanvaard dat wijn verschillende aroma’s prijsgeeft in verschillende glazen. Dat wil ik ook niet in twijfel trekken. Maar wat glazenfabrikant Riedel beweert gaat toch een brug te ver. Het Oostenrijkse bedrijf creëert wijnglazen die precies worden ‘afgestemd’ op het smaakprofiel van bepaalde druiven uit specifieke streken. Zo is het glas voor Pinot Noir tulpvormig met krullende randen en vormt dat voor Cabernet Sauvignon een iets meer langwerpige kelk. Eén wijn zal in beide glazen waarschijnlijk wel meer of minder aromatisch zijn, maar Riedel beweert ook dat de glazen de ‘wijnstroom’ op precies de juiste plek met de tong in aanraking laten komen.

Sommige glazen sturen de wijn naar de punt van de tong, anderen net meer naar de achterkant, met de bedoeling om de wijn in contact te brengen met de juiste smaakreceptoren, zodat de unieke goût de terroir zich in volle glorie kan ontplooien.

Aangezien de ‘tongzones’ voor zout, zoet, zuur en bitter al lang achterhaald zijn, ruikt dit erg naar pseudowetenschap. En wat in de wijnwereld ruikt naar pseudowetenschap geurt meestal ook erg sterk naar marketing …

Ken jij zelf nog voorbeelden van vineuze kletspraakt en andere wijnquatsch? Deel ze zeker in de comments!

Advertenties
getagged: ,
Posted in: Nieuws, Wijnverhalen